O Gün Kayseri’nin Soğuğu İçime İşlerken
Kayseri’nin kışı hep sert olur derlerdi ama o gün, soğuk sadece havada değildi. İçime de işliyordu. Sabah erken saatlerde telefon çaldığında, ekranı gördüğüm an içimde tuhaf bir boşluk oluştu. Arkadaşımın adı yanıp sönüyordu. Sesi titriyordu; kelimeler birbirine karışmıştı. Bir trafik kazası… “çok kan kaybı” demişti birisi hastanede. O kelimeyi duyduğum anda, sanki dünya bir anlığına sessizleşti.
Evden nasıl çıktığımı bile hatırlamıyorum. Sadece ayakkabılarımı bağlarken ellerimin titrediğini, nefesimin kısa kısa geldiğini biliyorum. İçimde büyüyen şey korkuydu ama adını koyamıyordum.
Hastane Koridorunda Zamanın Donması
Hastanenin kapısından içeri girdiğimde o koku… steril ama ağır, insanın içine işleyen bir koku. Koridorlar beyazdı ama hiçbir şey temiz hissettirmiyordu. Çünkü herkesin yüzünde aynı ifade vardı: bekleyiş, endişe, çaresizlik.
Annesi bir köşede ağlıyordu. Babası duvara yaslanmış, sanki ayakta durmak bile zor geliyordu. Ben ise sadece orada durup ne yapacağımı bilemeden etrafa bakıyordum. Bir hemşire hızla yanımdan geçti, elinde kan dolu bir dosya vardı. O an anladım ki “çok kan kaybı” sadece bir cümle değil, bir hayatın kenarında sallanmak demekti.
İçimde bir ses sürekli aynı soruyu tekrarlıyordu:
“Çok kan kaybı olursa ne olur?”
Ama cevap gelmiyordu. Ya da gelen cevapları duymak istemiyordum.
“Çok Kan Kaybı Olursa Ne Olur?” Sorusunun Ağır Gerçeği
Bir doktor kısa bir an yanımıza geldiğinde, gözlerinin altındaki yorgunluk bile günlerdir uyumadığını anlatıyordu. Sorduğumuzda, sesi sakin ama sertti:
Kan kaybı fazla olduğunda vücut önce savunmaya geçer. Kalp daha hızlı atar, nefes sıklaşır. Ama kan miktarı kritik seviyenin altına düştüğünde, organlar yeterince oksijen alamaz. Beyin bulanıklaşır, bilinç kayabilir. En ağır durumda ise vücut, yaşamsal fonksiyonlarını sürdüremez hale gelir.
Bunları duyarken içimde bir şey kırıldı. Sanki kelimeler kafamın içinde yankılanıyor ama anlamı ağırlaştıkça ağırlaşıyordu. Çünkü mesele artık sadece tıbbi bir açıklama değil, içeride yatan arkadaşımın hayatıydı.
Doktor konuşurken ellerimi fark ettim. Soğuktan mı, korkudan mı bilmiyorum, bembeyaz olmuştu. İçimden geçen tek şey şuydu: “Lütfen dayan.”
Bekleyişin En Ağır Hali
Koridorda geçen her dakika bana saatler gibi geldi. Bir yandan insanların fısıldaşmaları, bir yandan kapıların açılıp kapanması… Her ses, içimde yeni bir endişe yaratıyordu.
Bir ara oturdum. Günlük yazmayı alışkanlık haline getirmiş biri olarak, cebimden defterimi çıkardım ama yazamadım. Çünkü kelimeler yetmiyordu. Sadece bir cümle yazabildim:
“Çok kan kaybı olursa ne olur diye soruyorum ama aslında cevabını bilmek istemiyorum.”
O cümleyi yazarken boğazım düğümlendi. Hayal kırıklığı hissediyordum çünkü hayat bazen en sevdiğin insanı bir anda senden alabilecek kadar kırılgan olabiliyordu.
Yoğun Bakım Kapısının Önünde
İlgili Yazımız: Kanser hastaları kemoterapi almazsa ne olur ?
Bir süre sonra onu yoğun bakıma aldıklarını söylediler. O kapının önüne geldiğimde zaman daha da yavaşladı. Kapı kapalıydı ama sanki içerdeki her şeyin ağırlığını hissedebiliyordum.
Annesi sessizce dua ediyordu. Babası artık konuşmuyor, sadece yere bakıyordu. Ben ise içimde garip bir karışım hissediyordum: umut ve korku aynı anda.
Umut vardı çünkü doktorlar hâlâ mücadele ediyordu.
Korku vardı çünkü “çok kan kaybı” kelimesi hâlâ zihnimde yankılanıyordu.
İnsan bazen en çok sevdiği şeyi kaybetme ihtimaliyle tanışınca büyüyor sanırım. Ama bu büyüme hiç de güzel bir şey değil. İçini boşaltan, seni sessizleştiren bir büyüme.
Gece ve Sessiz Çöküş
Gece ilerledikçe hastanenin ışıkları daha da soğuk görünmeye başladı. İnsanlar azaldı ama endişe aynı kaldı. Ben hâlâ aynı yerde oturuyordum.
Bir hemşire yanımıza gelip “durumu stabil ama kritik” dediğinde, o cümlenin içinde bile bir umut aradım. “Stabil” kelimesine tutundum. Sanki o kelime, kaybolan bir şeyin geri gelebileceğinin işaretiydi.
Ama sonra tekrar düşündüm:
Çok kan kaybı olursa ne olur?
Cevap hâlâ içimdeydi. Vücut direncini kaybeder, kalp zorlanır, beyin oksijensiz kalır… ama ben o an sadece tek bir şeyi istiyordum: onun gözlerini tekrar görmek.
Umut ile Kırılganlık Arasında
Sabaha karşı bir haber geldi. Kan takviyesiyle birlikte vücudunun tepki verdiğini söylediler. O an içimde bir şey çözüldü. Ağlamadım ama içimden uzun bir nefes çıktı.
Annesi sessizce ağladı bu kez, ama bu sefer farklıydı. Korkudan değil, hafif bir rahatlamadan gelen bir ağlamaydı bu.
Ben ise sadece duvara yaslandım. Yorgunluk, korku, umut… hepsi bir aradaydı.
İçimden tek bir cümle geçiyordu:
“Demek ki hayat, bazen en ince çizgide bile tutunabiliyor.”
Okuyucularımıza “Çok kan kaybı olursa ne olur” konusunda faydalı bilgiler sunmaya çalıştık. Essaosgb ekibi olarak bizi okumaya devam edin!
Son Saatler ve İçimde Kalan İz
Gün ağardığında Kayseri’nin soğuğu biraz yumuşamıştı. Hastane penceresinden içeri giren ışık, sanki ilk kez o koridoru biraz ısıtıyordu.
Onu görmek için izin verdiklerinde, içeri girdiğim an nefesim kesildi. Solgundu ama oradaydı. Yaşıyordu. Gözlerini açtığında beni tanıdı. O an kelimelere ihtiyacımız yoktu.
Sadece orada durdum. Hiçbir şey söylemeden.
Çünkü bazen en büyük cevap, sessizliktir.
O Gün Bana Kalan
Hastaneden çıktığımda Kayseri’nin sokakları yine aynıydı ama ben aynı değildim. İçimde ağır bir farkındalık vardı. İnsan bedeninin ne kadar kırılgan olduğunu, bir damla kanın bile hayatla ölüm arasındaki çizgiyi ne kadar incelettiğini öğrenmiştim.
“Çok kan kaybı olursa ne olur?” sorusu artık sadece bir merak değil, gördüğüm bir gerçeğin adıydı. Ama aynı zamanda şunu da öğrenmiştim: İnsan bedeni ne kadar kırılgan olursa olsun, umut bazen en beklenmedik anda geri gelebiliyordu.
O gün eve döndüğümde defterimi açtım. Bu kez yazabildim. Kelimeler ağırdı ama gerçekti. İçimde hem kırılma hem de hafif bir şükür vardı.
Ve biliyordum ki bazı günler, insanı sessizce değiştirir.