Kayseri’de Başlayan İçsel Fırtına
Sitemizden Önerilen: Karınca kısaca nedir ?
Bazen insanın içinde bir şey olur ve bunu kimseye anlatamazsın. Dışarıdan bakınca her şey normaldir; iş, okul, arkadaşlar, gündelik koşturmaca… Ama içimde sürekli bir şey eksik, sürekli bir şey fazla. Sanki kalbim hiç yerinde durmuyor gibi.
Kayseri’nin soğuk bir akşamında, penceremin kenarına oturmuş telefonuma bakarken bunu daha net fark ettim. Dışarıda rüzgâr sertti, camın kenarına vuran ses bile içimdeki karmaşayı bastırmaya yetmiyordu. O an, ilk defa kendime şunu sordum: “Ben neden böyle hissediyorum?”
Mesaj Beklemekle Başlayan Döngü
Her şey basit başlamıştı. Onunla tanıştığımda hayatımda büyük bir boşluk yok gibiydi. Günler akıyordu, ben de akıyordum. Ama sonra o mesaj geldi.
Başta sıradan bir sohbetti. Günaydınlar, nasılsınlar, küçük gülümsemeler… Ama ben fark etmeden o mesajlar benim iç dünyamın merkezine yerleşti. Telefonum çaldığında kalbim hızlanıyordu. Çalmadığında ise daha çok hızlanıyordu.
Bir süre sonra şunu fark ettim: mesaj gelmediğinde sadece merak etmiyordum, sanki terk edilmiş gibi hissediyordum. O anlarda içimde yükselen duygu sadece üzüntü değildi; yoğun bir kaygı, hatta bazen öfkeye yakın bir çaresizlik vardı.
İşte tam da o günlerde, “saplantılı/kaygılı bağlanma nedir?” sorusu zihnime yerleşmeye başladı.
Saplantılı / Kaygılı Bağlanma Nedir? İlk Fark Ediş
Kendime dürüst olmam gerektiğini anladığımda, internette uzun uzun okuduğum şeylerin aslında bende karşılık bulduğunu gördüm. Saplantılı ya da kaygılı bağlanma, birine aşırı bağlanma ve sürekli onun sevgisini, ilgisini kaybetme korkusu yaşama haliydi.
Ama bunu okumak başka, yaşamak bambaşka bir şeydi.
Benim için bu, birine sadece “seviyorum” demek değildi. Aynı zamanda “beni bırakma lütfen” duygusunun sürekli içimde dolaşmasıydı. Bazen farkında bile olmadan karşımdaki kişinin her hareketini analiz ediyordum. Bir emoji eksikliği bile benim için anlam değiştiriyordu.
Ve en kötüsü, bu duygunun mantıkla susturulamamasıydı.
Bir Akşam ve Suskun Telefon
O akşamı unutamıyorum. Kayseri’de hava erken kararmıştı. Sokak lambaları titrek bir sarı ışıkla yere düşüyordu. Evde yalnızdım.
Telefonum elimdeydi. Mesaj bekliyordum.
Gün içinde her şey normaldi aslında. Konuşmuştuk. Gülmüştük. Ama akşam olduğunda cevap gecikmeye başladı. İlk başta önemsemedim. Sonra 10 dakika geçti. 20 dakika oldu. 1 saat…
İçimde bir şey kıpırdamaya başladı.
“Bir şey mi yaptım?”
“Beni mi soğuk buldu?”
“Başka biri mi var?”
Bu soruların hiçbiri gerçek bir dayanağa sahip değildi ama zihnimde o kadar güçlüydüler ki, gerçeklik duygum bulanıklaştı. Kalbim sıkışıyordu. Oturduğum yerde duramıyordum.
Telefonu sürekli kontrol ediyordum. Bildirim sesi duymadığım her saniye biraz daha küçülüyordum sanki.
Kaygının Sessiz Yükselişi
Saplantılı/kaygılı bağlanma tam olarak böyle bir şeydi benim için. Bir kişiyi sevmekle başlıyor, sonra o sevgi bir tür bağımlılığa dönüşüyordu. Onun varlığıyla rahatlıyordum ama yokluğu beni paramparça ediyordu.
O anlarda kendime dışarıdan bakabilsem, muhtemelen kendime şunu söylerdim: “Abartıyorsun.”
Ama içeriden bakınca bu hiç abartı gibi değildi. Tam tersine, hayat memat meselesi gibiydi.
Mesaj gelmediğinde sanki dünya biraz daha sessizleşiyordu. Renkler soluyordu. Zaman yavaşlıyordu.
Ve en tuhafı, bu hislerin geçici olacağını bilsem bile onları durduramıyordum.
Gece Yürüyüşü ve İç Sesim
O gece dayanamadım ve dışarı çıktım. Kayseri’nin soğuğu yüzüme çarptığında biraz olsun kendime gelirim sandım ama içimdeki karmaşa yürüyüşle değişmedi.
Kulaklığımı taktım ama müzik bile zihnimin gürültüsünü bastıramıyordu.
İç sesim sürekli konuşuyordu:
“Eğer gerçekten değer verseydi yazardı.”
“Belki de sıkıldı.”
“Sen fazla mı bağlandın?”
Bu düşünceler birer gerçek gibi hissettiriyordu. Oysa hiçbirini doğrulayan bir şey yoktu.
Ama saplantılı/kaygılı bağlanma tam da böyle çalışıyordu: gerçek ile korku arasındaki çizgi silikleşiyordu.
Kendimi Yakından Tanımaya Başladığım An
Eve döndüğümde aynaya baktım. Gözlerim yorgundu. Sanki sadece bir gün değil, uzun bir süre taşımışım gibi hissediyordum içimdeki yükü.
O an ilk defa kendime kızmak yerine kendimi anlamaya çalıştım.
“Ben neden bu kadar korkuyorum?”
Cevap hemen gelmedi. Ama günler geçtikçe bazı şeyler netleşmeye başladı. Bu sadece bir kişiye duyulan yoğun his değildi. Daha derinde, kaybetme korkusu vardı. Terk edilme ihtimali bile bedenimi tetikliyordu.
Çocukluk anıları, eski ilişkiler, yarım kalmış duygular… Hepsi bir şekilde bugünkü halime bağlanıyordu.
Ama en çok dikkatimi çeken şey şuydu: Ben sevgiyi sakin bir şey gibi değil, sürekli korunması gereken bir şey gibi yaşıyordum.
Mesaj Geldiğinde Gelen Rahatlama
Ertesi gün mesaj geldi.
Sıradan bir “yoğundum” cümlesi.
Ama ben o mesajı görünce sanki günlerdir su içmemiş biri gibi rahatladım. Kalbim yavaşladı. Nefesim düzeldi. Her şey normale döndü.
İşte bu bile başlı başına bir işaretti.
Bir mesajla yükselip düşen bu duygusal dalga sağlıklı değildi.
Sevinç ve rahatlama gerçekti ama aynı zamanda bağımlıydı.
Farkındalığın Acı Veren Tarafı
Saplantılı/kaygılı bağlanma nedir sorusunun cevabını öğrenmek beni rahatlatmadı ilk başta. Tam tersine, biraz daha çıplak hissettirdi.
Çünkü artık sadece “çok seviyorum” diyemiyordum. Onun yerine, “çok kaygılanıyorum” demem gerekiyordu.
Bu kabul kolay olmadı.
Birini sevmek güzel bir şeydi ama benim yaşadığım şey bazen sevgi değil, kontrol etme ihtiyacıydı. Sürekli ulaşmak, sürekli emin olmak, sürekli doğrulama istemek…
Ve en zor kısmı şuydu: Bu davranışlar karşı tarafı uzaklaştırabiliyordu.
Bunu fark etmek içimi acıttı.
İçimdeki Çocuk ve Sessiz Korkular
Bir gece yine günlük yazarken fark ettim. Yazdığım şeylerin çoğu aslında “beni bırakma” cümlesinin farklı versiyonlarıydı.
O an zihnimde bir görüntü belirdi: Küçük bir çocuk, bir kapının önünde bekliyor. Kapı her açıldığında umutlanıyor, kapanınca korkuyor.
Ben de içimde o çocuğu taşıyordum.
Ve o çocuk büyümüş, mesaj bekleyen bir yetişkin olmuştu.
Kendimle İlk Gerçek Konuşma
Bir süre sonra şunu kendime söylemeye başladım:
“Her gecikme terk edilme değildir.”
“Her sessizlik reddedilme değildir.”
“Sevgi, sürekli kanıtlanması gereken bir şey olmak zorunda değil.”
Bunları kabul etmek kolay olmadı. Hatta bazı günler geri dönüp aynı kaygıyı yeniden yaşadım.
Ama en azından artık bunun adını biliyordum.
Saplantılı/kaygılı bağlanma, sadece bir etiket değildi. Benim duygularımı anlamamı sağlayan bir aynaydı.
“Saplantılıkaygılı bağlanma nedir” konusunda merak ettiklerinizi bu yazımızda ele almaya çalıştık. Essaosgb okurları için daha fazlası yolda!
Yavaş Yavaş Değişen Bir İç Dünya
Zamanla küçük değişimler başladı. Mesaj gelmediğinde hemen en kötü senaryoya gitmemeye çalıştım. Telefonu sürekli kontrol etmeyi erteledim. Kendime başka şeylerle meşgul olma alanı açtım.
Bunlar büyük devrimler değildi ama küçük kırılmalar gibiydi.
Her kırılma, eski düşünce yapımın biraz daha zayıflamasına neden oluyordu.
Ve en önemlisi, artık sevgiyi sadece korkuyla değil, biraz da sakinlikle düşünmeye başlamıştım.
Sonuç Gibi Değil, Devam Eden Bir Hikâye
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o akşam Kayseri’de pencereden dışarı bakarken hissettiğim şeyi daha iyi anlıyorum.
O sadece bir bekleyiş değildi. Bir fark edişin başlangıcıydı.
Saplantılı/kaygılı bağlanma nedir sorusunun cevabı benim için artık sadece bir tanım değil. Yaşanmış, hissedilmiş, bazen zorlamış ama aynı zamanda öğretmiş bir deneyim.
Ve en önemlisi, bu hikâye bitmiş değil.
Sadece daha bilinçli bir şekilde devam ediyor.